Ontstaan van de Dolomieten

Vele miljoenen jaren geleden bevond zich op de plaats van de Dolomieten een uitgestrekte vlakte, die zich in de loop der eeuwen ontwikkelde tot een tropische zee met atollen en vulkanen.

Tijdens het Trias vormden zich in deze zee hoge koraalriffen door organismen en sedimenten. Door de intense vulkanische activiteit werd er herhaaldelijk vulkanisch materiaal afgezet tussen en boven de riffen. Na verloop van tijd en onder hoge druk veranderden de sedimenten op de zeebodem in steen.

Toen de Afrikaanse continentale plaat tegen de Europese plaat duwde, kwamen de bergen omhoog. Grote gesteentepakketten werden op elkaar geschoven en geplooid. De Dolomieten kregen vervolgens hun typische uiterlijk door het verweringsproces, waarbij de verschillende gesteentelagen in verschillend tempo werden geërodeerd.

Een typisch kenmerk van de Dolomieten is de plotselinge afwisseling tussen ruige rotsen en glooiende, groene alpenweiden. De reden hiervoor ligt in de verschillende harde gesteentelagen, de verschillende gelaagde structuur van deze lagen (duidelijk herkenbaar, bijvoorbeeld, op de westelijke flank van de Catinaccio) en de afwisselende opwaartse en neerwaartse beweging van hele rotsblokken als gevolg van overstromingen.

Ook nu nog zijn de versteende bewoners van de oerzee op veel Dolomieten te zien in de vorm van fossielen. Bijzonder mooie en indrukwekkende fossielen uit de Dolomieten zijn te zien in verschillende Zuid-Tiroler musea, zoals het DoloMythos Museum in Innichen, het GEOPARC Bletterbach of het Natuurmuseum in Bolzano.

Dolomieten

De Dolomieten ontlenen hun naam aan de Franse geoloog Déodat de Dolomieu, die de gefossiliseerde koraalriffen als het ware als nieuwe rotsvormen "ontdekte". Wat De Dolomieu in de 18e eeuw deed, namelijk op geologische ontdekkingsreis gaan, kan vandaag de dag nog steeds.

Een speciale tip voor amateurgeologen en gesteenteonderzoekers is de Padon-rug tussen het Sellamassief en de Marmolada, die volledig uit lavagesteente bestaat; of de ruige Sesto Dolomieten, die dezelfde magnesiumachtige gesteentelagen hebben in de noordelijke wanden van de beroemde Drei Zinnen als het Catinaccio-massief.