Kasteel Sonnenburg

Het imposante kasteel rijst op precies daar waar de rivier de Gader vanuit het gelijknamige dal uitmondt in de Rienz, de hoofdrivier in het Pustertal. Lange tijd diende het echter niet als vesting of adellijke ridderzetel, maar als een klooster omringd door talrijke mythen. Sinds het midden van de 20e eeuw herbergen de eeuwenoude muren een luxueus hotel dat onlangs is gerenoveerd.

Dikke muren en sierlijke gewelven, gotische gangen, kamers met houten lambrisering en kostbare plafondfresco's, de bloemrijke binnenplaats en de bezienswaardige crypte met romaanse schilderingen geven een idee van hoe ridders en nonnen zich ooit gevoeld moeten hebben. Een andere bijzondere attractie is de kruidentuin van de abdis, die naast de ringmuur aan de zuidkant werd herbouwd en ongeveer 200 geneeskrachtige kruiden uit de leer van Hildegard von Bingen bevat.

Geschiedenis van de Sonnenburg

Ongeveer 1000 jaar geleden liet Otwin, de graaf van Lurn en Pustertal, "Suanapurc" na aan zijn zoon Volkhold. Hij hield het kasteel echter niet voor zichzelf, maar veranderde het zonder meer in een benedictijnenklooster. Vanaf dat moment leefde hij zelf als kluizenaar en het klooster, dat geen goederen of rechten had, ontwikkelde zich tot een prestigieus klooster, dat voornamelijk werd bezocht door adellijke dames.

Vele verhalen uit die tijd beweren dat de nonnen, gewend aan comfort en gemak, zich niet wilden houden aan de strikte regels van opsluiting, vasten, enz. Om deze reden kwamen de abdis Verena von Stuben en Nikolaus Cusanus, bisschop van Brixen, in de 15e eeuw met elkaar in conflict totdat het hoofd van het klooster zelfs werd geëxcommuniceerd.

In 1785 werd het klooster bij St. Lorenzen opgeheven en ondertussen deed kasteel Sonnenburg dienst als militair hospitaal en armenhuis. Uiteindelijk dreigde het kasteel in verval te raken toen de ondernemer Karl Knötig het kocht. Het kasteel werd met veel moeite en aandacht voor detail herbouwd en geopend voor bezoekers als hotel.