Kaiserschmarrn

Een eenvoudig deeg van melk, eieren, bloem en een snufje zout wordt samen in de pan geroerd tot een van die gerechten die - bijna - iedereen lekker vindt. Een flinke portie poedersuiker aan het eind mag niet ontbreken. Of het nu een uitgebreid dessert of een zoet hoofdgerecht is - Kaiserschmarrn (of Kaiserschmarren) smaakt vooral goed na een mooie wandeling of fietstocht.

In hutten en restaurants in Zuid-Tirol wordt Kaiserschmarrn geserveerd met Grantenmarmelade (veenbessenjam). In Wenen wordt het meestal geserveerd met Zwetschgenröster (zeer dikke pruimencompote) of appelmoes. Voor uitgebreidere versies wordt de Schmarrn gekarameliseerd in de oven. Er zijn verschillende meningen over de vraag of sultanarozijnen wel of niet in het deeg horen.

Een van de legendes over de oorsprong van Kaiserschmarrn gaat als volgt: op een avond zou keizer Frans Jozef van Oostenrijkzijn kok hebben gevraagd om hem in zijn werkkamer een palatschinke (dunne pannenkoek, crêpe) te serveren. De kok zat midden in de voorbereiding van het diner voor de rest van de keizerlijke familie en vergat de pannenkoek in de pan. Toen hij werd omgedraaid, kreeg hij naast de verbrande delen ook een barst. Omdat de kok geen tijd had om een tweede pannenkoek te maken, scheurde hij de verbrande pannenkoek in stukken en bedekte de verbrande delen met poedersuiker. De jam voor de vulling legde hij ernaast op het bord. Het zoete gerecht smaakte de keizer zo goed dat het zijn lievelingsgerecht werd.